FB
MÓJ KOSZYK
Mój koszyk jest pusty

Konspekt wstępny
Biblioteka archiwalna.
Informacje w niej zawarte mogą być nieaktualne.
Projektowanie instalacji antenowych
1. Dobór koncepcji w zależności od wymagań inwestora
Miejsce i sposób mocowania anten
Najpopularniejszym obecnie rozwiązaniem jest mocowanie masztów antenowych za pomocą obejm kominowych. Maszty te można również mocować wykorzystując uchwyty przyścienne. Czasze anten satelitarnych mocuje się z reguły na oddzielnych masztach. Przewód antenowy najkorzystniej jest wprowadzić do budynku już na dachu.
Rodzaj instalacji (przelotowa, gwiaździsta, mieszana)
Należy zdecydowanie starać się zbudować instalację typu gwiaździstego – umożliwia ona pełne wykorzystanie technicznych możliwości rozprowadzania sygnału, a także pozwala na uzyskanie lepszej jakości sygnału w odbiornikach. Jednak w uzgodnionych przypadkach można niektóre fragmenty np. 2 gniazda połączyć przelotowo.
Sposób prowadzenia przewodu (rurki Peschla, korytka)
W nowych budynkach biurowych coraz popularniejsze staje się wykonywanie instalacji elektrycznych, komputerowych, telekomunikacyjnych i telewizyjnych w systemie specjalnych korytek. Jeżeli jednak instalacja elektryczna wykonywana jest metodą tradycyjną, do prowadzenia przewodu warto użyć rurek Peschla, pamiętając oczywiście o pozostawieniu w nich “pilota”.
Miejsce instalacji wzmacniacza (z uwzględnieniem konieczności zasilania elektrycznego)
Zasadą jest, że wzmacniacz powinien znajdować się jak najbliżej anteny. Kryterium to najlepiej spełniają wzmacniacze masztowe - są one jednak narażone na działanie czynników atmosferycznych. Wzmacniacze budynkowe najlepiej mocować na strychu, pamiętając jednak o konieczności zasilania ich napięciem ok.220V. Umieszczając wzmacniacze w obudowach należy pamiętać o zapewnieniu wentylacji (przegrzewanie się)
Położenie gniazdek antenowych.
Gniazdka antenowe wykonywane są w wersji natynkowej i podtynkowej. Dla gniazdek podtynkowych warto przewidzieć odpowiednie puszki instalacyjne.
Dobór koncepcji.
Zaprojektowanie instalacji (gwiaździsta) według podanego poniżej rysunku może być idealną podstawą do wykonania zarówno prostej i oszczędnej instalacji opartej wyłącznie na odbiorze naziemnym, jak najbardziej zaawansowanych układów z monitoringiem włącznie.
Stosując dobry kabel satelitarny możemy zapewnić inwestorowi wykonanie na bazie takiego okablowania dowolnego wariantu odbioru sygnałów telewizyjnych.
2. Projektowanie umożliwiające przyszłościową rozbudowę instalacji.
Wykonanie instalacji gwiaździstej pozwala na rozbudowę instalacji, co ilustrujemy poniższymi przykładami.
Najprostszym układem rozprowadzenia sygnałów jest przekazywanie w instalacji wyłącznie sygnałów telewizji naziemnej.
Schemat tutaj
Bardziej rozbudowanym sposobem, stosowanym głównie w domach jednorodzinnych, jest instalacja zbudowana na jednym tunerze i przedłużaczach pilota. Pozwala ona na dowolny wybór programu telewizji naziemnej oraz oglądanie jednego wybranego programu satelitarnego na wszystkich odbiornikach. Możemy zmieniać oglądany program z dowolnego pokoju, wykorzystując przedłużacze, warto wtedy mieć dodatkowego pilota (radzimy używać MAK 2002 A9950).
Schemat tutaj.
3. Okablowanie
W instalacjach stosuje się przewody koncentryczne o impedancji 75 Om. Produkowane przez renomowanych polskich producentów posiadają homologację i spełniają wymagania instalacji. Do odbioru sygnału telewizji satelitarnej należy stosować przewody o niskich tłumiennościach w zakresie 950-2050 MHz.
Uwaga: jeżeli instalację wykonujemy przed odbiorem budynku należy pamiętać o stosowaniu odpowiednich kabli. Prawo Budowlane jest rygorystyczne. Wynika z niego, że w budownictwie wolno stosować wyłącznie wyroby na które wydano certyfikat na znak bezpieczeństwa, deklarację zgodności lub aprobatę techniczną (art 10). Przy czym aprobaty budowlane można uzyskać na wyroby, na które nie ma PN, tryb ich uzyskiwania określony jest w Dz.U. z 1995 Nr 10 poz. 48.
Czyli podsumowując praktycznie, jeżeli wykonujemy prace przed odbiorem budynku należy mieć kwit na każdy instalowany detal.
4. Sygnał wejściowy – podstawa dobrego odbioru
Dobrej jakości sygnał, na wejściu instalacji, jest podstawowym warunkiem prawidłowego zaprojektowania i wykonania instalacji antenowej. Wobec coraz bardziej skomplikowanych transmisji, coraz większych ilości zakłóceń, istotnym staje się używanie przyrządów pomiarowych, pozwalających określić parametry i jakość sygnału. Używanie miernika ułatwia prace i pozwala unikać błędów zarówno w fazie projektowej jak i wykonawczej.
Przed przystąpieniem do projektowania należy zmierzyć podstawowe parametry sygnału, ponieważ będą one warunkowały dobór odpowiednich anten, wzmacniaczy, a nawet kabla.
Uwaga: W prostych instalacjach budowanych w domach jednorodzinnych można skorzystać z uproszczonej, ale skutecznej zasady: przyłączyć sygnał z anteny do pojedynczego odbiornika, jeżeli odbiór jest zadowalającej jakości, to można za pomocą małych wzmacniaczy abonenckich zbudować instalację wg. typowych schematów
Sygnał telewizji naziemnej.
Podstawowe parametry sygnałów, których znajomość jest konieczna przy projektowaniu instalacji
Poziomy sygnałów.
Tabela przedstawia wartości poziomów sygnałów zalecanych na wejściu wzmacniacza oraz na gniazdkach abonenckich (przy odbiorze instalacji warto je zmierzyć i wpisać do protokołu odbioru).

Zakres

minimalny poziom na wejściu
wzmacniaczy wejściowych

minimalny poziom na
wyjściu abonenckim

maksymalny poziom na
wyjściu abonenckim

UKF – stereo

51

40

80

UKF - mono

43

50

80

UKF - HI FI

61

60

80

TV I

53

56

84

TV II

53

57

84

TV III

54

57

84

TV IV

55

60

84

TV V

56

60

84

Zalecany minimalny poziom w gnieździe abonenckim 62dB uV
Zalecany maksymalny poziom w gnieździe abonenckim wynosi 80 dB uV
Różnica poziomów poszczególnych kanałów powinna być nie większa niż 12 dB w całym paśmie (przy założeniu, że wszystkie poziomy zawierają się w przedziale Umin,Umax).
Aby zapewnić równe wartości poziomów sygnałów, należy stosować wzmacniacze kanałowe.
Przy projektowaniu instalacji należy zwrócić uwagę na rosnące tłumienie kabli w funkcji częstotliwości, co może być skorygowane przez zmianę nachylania charakterystyki wzmacniaczy budynkowych.
Odstęp sygnał-szum.
Zbyt mały odstęp sygnał-szum na wejściu instalacji jest przyczyną śnieżenia na ekranie. Taki sygnał jest praktycznie bezużyteczny, ponieważ wzmacnianie sygnału powoduje także wzmacnianie szumów.
Poniższa tabela przedstawia minimalne wartości odstępu sygnał-szum.

system

Minimalny stosunek
sygnał do szumu S/N [dB]

TV AM-VSB

B,G,D,D1,K

44

TV FM

PAL

15

Dźwięk FM

monofoniczny

44

stereo

54

Aby zapewnić duży odstęp sygnał szum, należy stosować wzmacniacze o małym współczynniku szumu. Szczególnie duży wpływ na wartość parametru S/N ma wartość współczynnika szumów wzmacniacza wejściowego.
Im większa sieć lub większa ilość transmitowanych sygnałów, tym więcej czynników wpływa na jej pracę, należą do nich: nierównomierność charakterystyki amplitudowo-częstotliwościowej instalacji antenowej, różnice poziomów pomiędzy kanałami, zniekształcenia nielinearne itd.
5. Parametry sygnału satelitarnego
Poziom w gniazdach abonenckich
Podobnie jak sygnały telewizji naziemnej, również parametry sygnału satelitarnego powinny mieścić się w normach.
W tym przypadku jednak najważniejszym parametrem wejściowym jest odstęp sygnał-szum. Odstęp ten można zwiększyć poprzez stosowanie konwerterów o małym współczynniku szumów, oraz czaszy antenowych o większej średnicy.
W poniższej tabeli przedstawiono wymagane parametry sygnału satelitarnego zgodnie z EN 50083-7:

 


poziom
minimalny
[dB]

poziom
maksymalny
[dB]

nierównomierność
charakterystyki
[dB]

C/N

IF 950-2150 MHz

47

77

15

15dB dla transpondera 27 MHz

55

65

7

12dB dla transpondera 36 MHz

Przesłuch pomiędzy polaryzacjami.
Kolejnym ważnym parametrem jest wartość tłumienia przesłuchu pomiędzy polaryzacjami.
Należy pamiętać, iż w czasie odbioru sygnału o polaryzacji H, są także odbierane sygnały o polaryzacji V. Przyjmuje się, iż minimalna wartość tłumienia przesłuchu powinna wynosić, co najmniej, 20dB. Aby uzyskać takie tłumienie należy poprawnie ustalić kąt skręcenia konwertera.
Zmiana kąta skręcenia konwertera powoduje zmianę odstępu poziomów sygnałów w polaryzacji poziomej i pionowej. Należy tak ustawić kąt skręcenia aby różnica ta wynosiła co najmniej 20dB
Wpływ C/N i BER na jakość odbioru sygnałów z modulacją QPSK (cyfrowy przekaz satelitarny). Przy transmisji cyfrowej bardzo ważnym parametrem mówiącym dużo o jakości sygnału jest BER (bitowa stopa błędów). Przed oddaniem instalacji należy wykonać pomiary BER np. miernikiem AD 70. Jeśli jednak nie dysponujemy odpowiednim sprzętem pomiarowym, to możemy dokonać oceny jakości na podstawie parametru C/N

BER

C/N[dB]

jakość

10E-3

5

brak odbioru

10E-4

8

słaba

10E-5

10,5

akceptowalna

10E-6

11,7

dobra

10E-7

12,3

bardzo dobra

10E-8

12,8

idealna

10E-9

13,2

perfekcyjna

Dobór anten.
Anteny dla telewizji naziemnej
Zdecydowanie najwięcej możliwości przygotowania dobrego sygnału dają anteny kierunkowe typu Yagi-Uda. Nie oznacza to, że stosowanie anten szerokopasmowych jest wykluczone, brak odbić, silny sygnał i parametry ekonomiczne mogą skłonić do ich stosowania.
Anteny kierunkowe typu YAGI-UDA
  • kanałowe, stosowane w szczególnie trudnych warunkach, lub w wielkich instalacjach, przede wszystkim do walki z odbiciami, wtedy każdy program może posiadać własną antenę
  • pasmowe, DIPOL 7/6-12, 11/6-12, 19/21-60, 11/21-60, ATX 91 stosowane w domkach jednorodzinnych, a także w średnich instalacjach zbiorczych
  • zestawy antenowe, Dipol 26/6-12/21-60) stosowane w miejscach gdzie sygnał pochodzi z jednego kierunku i nie ma odbić.
Anteny szerokopasmowe
  • anteny synfazowe z reflektorem płaskim (tak zwana siatkowe), stosowane z reguły, przy odbiorze na jednym odbiorniku, mogą być stosowane dla odbioru z sygnałów z kilku nadajników (kierunków), jeżeli kąt pomiędzy nimi jest niewielki, rzędu 45 stopni, anteny te są wygodne w montażu, duże wzmocnienie w zakresie UHF, spora podatność na odbicia.
  • logarytmiczno-periodyczne, anteny o równym zysku w całym paśmie pracy, o impedancji 75 omów, nie wymagają stosowania symetryzatorów, są to anteny kierunkowe
Anteny do odbioru telewizji satelitarnej
  • antena o średnicy 90 cm – stosowana w instalacjach jednorodzinnych – w polskich warunkach pozwala na zamontowanie tzw. zeza na satelity Hotbird i Astra.
  • anteny o średnicy 120 i więcej cm – stosowane w większych instalacjach, a zwłaszcza do odbioru sygnału o małej gęstości mocy na krańcach obszaru pokrycia.
Stosowanie przedwzmacniaczy
W sytuacjach, kiedy poziom sygnału odbieranego z anteny naziemnej jest niewielki, lub też odległość łącząca antenę z wzmacniaczem jest duża, należy stosować przedwzmacniacze. Ich zadanie polega na podniesieniu poziomu sygnału, a co za tym idzie zwiększeniu odstępu sygnał-szum. Przy wyborze przedwzmacniacza należy pamiętać, aby wzmocnienie nie było zbyt duże, by nie spowodować przesterowania wzmacniacza głównego, oraz aby przedwzmacniacz posiadał jak najmniejszy współczynnik szumów, ponieważ pierwszy stopień wzmocnienia ma znaczący wpływ na odstęp sygnał-szum. Zalecane jest by wzmocnienie przedwzmacniacza nie było większe niż 24 dB (np. AA-101 R90100).
W przypadku telewizji satelitarnej stosowanie przedwzmacniaczy w większości przypadków nie jest konieczne, ponieważ poziom sygnału z konwertera z reguły jest wystarczający, dla typowych długości kabla łączącego konwerter z tunerem. W wyjątkowych przypadkach, gdy odległość jest duża stosuje się przedwzmacniacze np. SA-001 R85101.
6. Mierniki
W przypadku wykonywania większych instalacji, oprócz wykonania projektu, należy dysponować miernikiem w celu ustawienia odpowiedniego wzmocnienia, tak aby w gniazdkach abonenckich dysponować poziomem umożliwiającym poprawny odbiór. Mierniki pozwalają także na szybkie zlokalizowanie ewentualnej usterki.
Mierniki można podzielić ze względu na możliwości na kilka grup:
Przyrządy najprostsze
  • TM-3000 R10502 Miernik TM-3000 został wyposażony w podświetlany wyświetlacz LCD, dzięki czemu pomiary można wykonywać w niekorzystnych warunkach oświetlenia zewnętrznego. Zmiana, wprowadzenie częstotliwości lub funkcji pomiarowej odbywa się przy wykorzystaniu 5 przyciskowej klawiatury. Wbudowany akumulator NiMH pozwala użytkownikowi na wykonywanie pomiarów przez około 6 godzin.
    • Praca w zakresie częstotliwości 46 - 864 MHz Pomiar poziomu sygnału – LEVEL, TILT, C/N
    • Wbudowany woltomierz AC/DC
    • Możliwość odsłuchu fonii – wbudowany demodulator AM/FM
    • Wbudowany akumulator NiMH
    • Podświetlany wyświetlacz LCD
    • Niewielkie rozmiary i waga miernika
    • Pomiar poziomu sygnału – funkcja LEVEL
    • Pomiar nośnej do szumu – funkcja C/N
    • Wykonanie pomiaru nachylenia charakterystyki z wykorzystaniem dwóch dowolnie wybranych nośnych – funkcja TILT
    • Bezpośredni pomiar napięcia AC/DC do 100V z funkcją autodetekcji
  • MDM-2000 R10505 Miernik MDM-2000 służy do mierzenia poziomów sygnałów TV naziemnej, kablowej, przemysłowej zarówno analogowej jak i cyfrowej. Miernik posiada możliwość pomiaru w kanale zwrotnym.
    • Pomiar poziomu nośnej wizji i fonii, stosunek V/A.
    • Pomiar poziomu nośnej do poziomu szumu – stosunek C/N.
    • Pomiar nachylenia charakterystyki (7 ustawianych kanałów) - funkcja TILT.
    • Rozbudowany analizator widma z funkcjami:
      • zmienny poziom odniesienia,
      • szybka zmiana skali wykresu,
      • SPAN - rozciągnięcie pasma w funkcji częstotliwości,
      • CENT - ustawianie centralnej częstotliwości odniesienia,
      • PEAK - automatyczne wyszukanie maksymalnego poziomu.
    • Możliwość odsłuchu fonii (AUDIO) – wbudowany demodulator AM/FM.
    • Woltomierz nap. akumulatora i nap. linii.
    • Możliwość wprowadzenia stałej poprawki dla danego kanału.
    • Podświetlany graficzny wyświetlacz LCD
Przyrząd klasy średniej
Prolink 1B.(R10725) – Miernik do pomiarów sygnałów analogowych i cyfrowych. Urządzenie umożliwia pomiar poziomu fonii i wizji, oraz różnicy sygnału fonii w przypadku sygnałów analogowych. W przypadku sygnałów cyfrowych miernik realizuje pomiar mocy w kanale, oraz odstępu sygnał szum.
Prolink 1B jest wyposażony w z złącze RS 232, do komunikacji z komputerem)
Przyrząd klasy wyższej
Prolink 3 .(R10730)– Miernik służy do wykonywania pomiarów analogowych i cyfrowych: radiowych, telewizyjnych, oraz danych. Urządzenie umożliwia odbiór i demodulację sygnałów w dowolnym standardzie, oraz identyfikację sygnałów cyfrowych i pomiar BER (po zamontowaniu dodatkowego modułu), czego nie umożliwia AD-70. Zaawansowany system DATA LOGGER, pozwala na automatyczny pomiar do 99 kanałów. Ważną zaletą przyrządu jest jego waga tylko 4,5 kg
7. Instalacje z wykorzystaniem multiswitchy
Idea instalacji wykorzystującej multiswitche polega na możliwości podłączenia kilku, do kilkudziesięciu tunerów do jednej instalacji satelitarnej. Użytkownicy mają oczywiście możliwość wybrania dowolnego programu z jednego lub dwóch satelitów – zależy to od typu instalacji.
Na rynku istnieje duża różnorodność multiswitchy, różnią się one pomiędzy sobą ilością wejść i wyjść. Najbardziej popularne multiswitche to 5/4, 5/8, 9/4, 9/8 (pierwsza liczba to ilość wejść, druga ilość wyjść). Są dostępne również multiswitche: 5/12, 5/16, 9/12, 9/16. W popularnych systemach telewizji satelitarnych występują dwie polaryzacje: pozioma i pionowa, oraz dwa pasma górne i dolne. Zatem aby była możliwość niezależnego odbioru dowolnej polaryzacji i pasma, zamiast konwertera fullband, który umożliwia odbiór w danym momencie tylko jednej kombinacji polaryzacja-pasmo, w instalacjach z multiswitchami, stosuje się konwertery quatro. Konwertery te posiadają cztery wyjścia pozwalające na niezależny odbiór czterech kombinacji polaryzacja-pasmo.
Na rynku istnieje duża różnorodność multiswitchy, różnią się one pomiędzy sobą ilością wejść i wyjść. Najbardziej popularne multiswitche to 5/4, 5/8, 9/4, 9/8 (pierwsza liczba to ilość wejść, druga ilość wyjść). Są dostępne również multiswitche: 5/12, 5/16, 9/12, 9/16. W popularnych systemach telewizji satelitarnych występują dwie polaryzacje: pozioma i pionowa, oraz dwa pasma górne i dolne. Zatem aby była możliwość niezależnego odbioru dowolnej polaryzacji i pasma, zamiast konwertera fulband, który umożliwia odbiór w danym momencie tylko jednej kombinacji polaryzacja-pasmo, w instalacjach z multiswitchami, stosuje się konwertery quatro. Konwertery te posiadają cztery wyjścia pozwalające na niezależny odbiór czterech kombinacji polaryzacja-pasmo.
Oprócz sygnału telewizji satelitarnej do multiswitcha podłącza się także sygnał telewizji naziemnej, który jest dostępny na każdym wyjściu abonenckim.
Sprzęt stosowany w takich instalacjach
  • konwertery typu quatro
  • rozgałęźniki satelitarne
  • multiswitche i wzmacniacze do multiswitchy
  • gniazdka końcowe TV-SAT
Realizacja
Przed wykonaniem instalacji należy wykonać projekt, który w szczególności powinien uwzględniać bilans poziomów mocy. Dotyczy to, w szczególności, większych instalacji powyżej 12 gniazd abonenckich.
Zaleca się stosowanie kilku multiswitchy przelotowych, zamiast jednego dużego urządzenia o kilkunastu, lub kilkudziesięciu wyjściach. W przypadku małych multiswitchy, jeśli zaistnieje awaria, nie ma konieczności wyłączenia całej sieci.
W przypadku realizacji większych instalacji powyżej 20 abonentów jest korzystne dokonać podziału na tzw. podsieci za pomocą rozgałęźników satelitarnych. Każdy sygnał z konwertera należy podzielić, w sposób uwzględniający topologię budynku, ewentualne klatki schodowe.
Wykonany projekt powinien także uwzględniać sygnał telewizji naziemnej.
8. Stacje czołowe QPSK/PAL
Zastosowanie
Stacje wykorzystujące cyfrowe odbiorniki (zwane czasem transmodulatorami QPSK-PAL, a ściślej QPSK-VSB-AM) pozwalają na odbiór cyfrowych kanałów satelitarnych tj. na zamianę sygnałów nadawanych z modulacją QPSK i kompresją MPEG-2 na sygnały z modulacją VSB-AM i kodowaniem koloru w systemie PAL.
Takie rozwiązanie jest proponowane w sieciach o liczbie gniazdek 200 lub więcej. Można je także stosować w przypadkach, gdy chcemy udostępnić w małej instalacji zbiorczej jeden lub kilka kanałów. Może to mieć miejsce np. w pensjonatach, lub hotelach, gdzie ze względów bezpieczeństwa nie udostępnia się gościom tunerów satelitarnych.
Należy pamiętać, iż zakup jednego panelu pozwala na odbiór jednego programu.

Należy pamiętać, iż drugie rozwiązanie uniemożliwia rozprowadzanie programów “kanał w kanał”.
Dlatego też instalacje z większą ilością kanałów (generalnie powyżej 24 kanałów) należy opierać o odbiorniki jednowstęgowe.
9. Przemienniki cyfrowe. IF/IF
Idea przemiany IF/IF
Przemienniki cyfrowe są stosowane w instalacjach powyżej 40 gniazd. Pozwalają one na dostarczenie sygnału pierwszej pośredniej częstotliwości satelitarnej do gniazd abonenckich bez konieczności instalowania multiswitchy. Idea przemiany polega na wydobyciu danego transpondera o określonej polaryzacji i częstotliwości i wkomponowaniu go w zaplanowany układ wyjściowy w paśmie 950-2150 MHz.
Takie rozwiązanie pozwala na dostarczanie sygnału z kilku satelitów za pomocą tylko jednego przewodu. Oczywiście w przypadku zastosowania przemiany IF/IF konieczne jest posiadanie przez abonentów tunerów cyfrowych.
Założenia
Plan częstotliwości po przemianie powinien być zorganizowany następująco:
  • zakres częstotliwości wyjściowych 950-2150 MHz
  • odstęp pomiędzy transponderami: 40 MHz dla szerokości transpondera 36 MHz
  • 30 MHz dla szerokości transpondera 27 MHz
Takie założenia pozwalają dostarczyć sygnał odpowiednio 240 i 320 kanałów cyfrowych, przy założeniu, że na jednym transponderze mamy osiem programów.
Rozprowadzenie sygnału częstotliwości pośredniej IF
Instalacja dystrybucyjna powinna zostać wykonana w oparciu o projekt, który powinien uwzględniać takie wymagania jak: ilość abonentów, rozmieszczenie abonentów w budynku ilość dystrybuowanych kanałów, możliwość dodania kolejnych kanałów i zwiększenia liczby abonentów.
Instalacje z zezem i konwerterem quad
Instalacja z dwoma konwerterami w układzie tzw. zeza umożliwia odbiór sygnału z dwóch satelitów, przy wykorzystaniu tylko jednej anteny. Takie rozwiązanie jest stosowane stosowane w przypadku satelitów o bardzo zbliżonej pozycji satelitarnej np. Astra i Hodbird. Idea instalacji polega na przełączaniu konwerterów z wykorzystaniem przełączników. Obecnie na rynku istnieje kilka rodzajów przełączników: najprostsze – ręczne, bardziej zaawansowane – sterowne każdym pilotem lub sygnałem z ósmej nóżki eurozłącza, oraz najbardziej zaawansowane sterowne sygnałem DiSEqC, co pozwala w pełni z automatyzować proces przełączania.
Instalacja z konwerterterem quad jest stosowana w sytuacji gdy istnieje konieczność podpięcia czterech niezależnych odbiorników, jednak z różnych względów nie wskazane jest wykonanie instalacji z multiswitchami. Na rynku są dostępne, także konwertery quad z wbudowaną zwrotnicą TV-SAT
10. DodatekIstnieje kilka możliwości dystrybucji sygnału satelitarnego w domku jednorodzinnym:
  • z konwerterem fullband, twin ewentualnie quad (dla jednego, dwóch lub czterech odbiorników)
  • z konwerterem fullband, jednym odbiornikiem z modulatorem wprowadzającym sygnał do instalacji (sterowanie poprzez przedłużacz pilotów)
  • z konwerterem quatro i multiswitchem, (odbiór niezależny na wielu tunerach)
Pamiętaj:
Im większa sieć lub większa ilość transmitowanych sygnałów, tym więcej czynników wpływa na jej pracę, należą do nich:
Maksymalne różnice poziomów pomiędzy kanałami
  • 3 dB pomiędzy sąsiednimi kanałami
  • 6 dB pomiędzy dowolnymi kanałami w paśmie 60 MHz
  • 12 dB w całym zakresie częstotliwości
Zniekształcenia nielinearne
Niezwykle ważne dla prawidłowej pracy instalacji zbiorczej czy kablowej jest utrzymanie na niskim, zgodnym z normami, poziomie zakłóceń wywołanych zniekształceniami harmonicznymi, intermodulacją i modulacją skrośną.
Sprowadza się to do nieprzekraczania maksymalnego poziomu wyjściowego wzmacniacza. Maksymalny poziom wyjściowy wzmacniacza to taki najwyższy poziom który może być osiągnięty na wyjściu wzmacniacza, przy którym zakłócenia wywołane różnorakimi zniekształcenia mieszczą się w granicach normy.
Klasycznym skutkiem kiedy wzmacniacz pracuje z poziomem wyższym niż maksymalny poziom wyjściowy jest pojawienie się na obrazie z danego kanału "przebić" z innych programów. Możliwe jest też zaobserwowanie falistych pasów przesuwających się na ekranie. Jedynym rozwiązaniem tego problemu jest zmniejszenie poziomu na wyjściu wzmacniacza, a także wyrównanie poziomów poszczególnych kanałów.
Nie wdając się w szczegóły, maksymalny poziom wyjściowy wzmacniacza ulega dwóm dodatkowym redukcjom.
W przypadku kaskadowego łączenia takich samych wzmacniaczy należy go zmniejszyć o 10log n, gdzie n jest liczbą wzmacniaczy połączonych kaskadowo.

ilość wzmacniaczy n

2

3

4

5

6

7

8

redukcja poziomu [dB]

3

4

6

7

8

8,5

9

W przypadku większej ilości kanałów TV niż 2, należy go zmniejszyć o: 10log(k/2), gdzie k – liczba transmitowanych kanałów TV, ta redukcja nie dotyczy wzmacniaczy kanałowych.

ilość kanałów k

2

3

4

5

6

7

8

12

16

20

24

28

32

redukcja poziomu [dB]

0

2

3

4

5

5,5

6

8

9

10

11

11,5

12

Obie redukcje ulegają sumowaniu. Np. mamy instalację rozprowadzającą 12 programów, na drodze od anteny do każdego z gniazd mamy dwa wzmacniacze szerokopasmowe o maksymalnym poziomie wyjściowym 110dBuV. W związku z tym redukcja związana z ilością kanałów wynosi (odczytujemy z tabeli lub liczymy) 8 dB, a redukcja związana z ilością wzmacniaczy w kaskadzie wynosi 3 dB. Sumujemy obie redukcje i odejmujemy od maksymalnego poziomu wyjściowego 110dBuV-8dB-3dB=99dBuV. Oznacza to, że najwyższy dopuszczalny poziom na wyjściu tych wzmacniaczy wynosi właśnie 99dBuV.